Forum DDN - Drogowskazy do Nieba.
  

Strefa czasowa: UTC + 1



Utwórz nowy wątek Odpowiedz w temacie  [ Posty: 3 ] 
Przeszukiwarka poniższego WĄTKU:
Autor Wiadomość
Admin_DDN
 Tytuł: 17 czerwca - Św. Brata Alberta Chmielowskiego
PostNapisane: 17 cze 2013, o 10:37 
Offline
1000p
1000p
Postów: 6188
Skąd: Polska
17 Czerwca. Wspomnienie liturgiczne Św. Brata Alberta Chmielowskiego, zakonnika



Nazywano go "Najpiękniejszym człowiekiem pokolenia", "Szarym bratem", "Polskim Biedaczyną z Asyżu", "Bratem wszystkich ludzi"; Karol Wojtyła w swej sztuce nazwał go "Bratem naszego Boga", a potem, jako papież Jan Paweł II, podczas kanonizacji, "Patronem naszego trudnego przełomu".



Kim był? - autorka jego żywotu, Maria Winowska, we wstępie swej książki wymienia kolejne etapy jego bogatego życia: "Żołnierz. Inwalida. Malarz. Mnich. Żebrak. Cudotwórca. Człowiek z Bogiem zbratany".

Był wiernym naśladowcą św. Franciszka z Asyżu, czerpał z duchowej doktryny św. Jana od Krzyża i św. Wincentego a Paulo, ale swojej drodze nadał specyficzne indywidualne piętno.

Jeszcze za życia Brata Alberta, wielu patrząc na jego ubogie, pokorne, pełne całkowitego oddania się służbie najbiedniejszym życie, mówiło że to "człowiek święty". Tak na przykład o. Jackowski jezuita, głosząc rekolekcje dla krakowskiej inteligencji wyraził się o żyjącym jeszcze Bracie Albercie, że "wiele rzeczy robi, które święci robią". Wielu jednak, zwłaszcza z grona współczesnych artystów malarzy mawiało, że "oszalał".

Zapytał raz Brata Alberta jego przyjaciel, malarz Skotnicki: "Wiem, że Brat szukał szczęścia w wojaczce, w walce o Polskę. Wiem, że Brat szukał ukojenia w nauce, sztuce. Czy nareszcie dzisiaj w tym habicie Brat odnalazł to, czego pragnął?". Za całą odpowiedź dostrzegł serdeczny uśmiech i usłyszał słowa: "Mam schroniska i stowarzyszenia mych braci w Krakowie, Tarnowie, we Lwowie, w Zakopanem. Rozdałem w tym roku 20 tysięcy bochenków chleba, 12 tysięcy porcji kaszy, daję nocami dach nad głową setkom tych, którzy go nie mają. Niech ci, bracie, to służy za odpowiedź! ".

W homilii kanonizacyjnej Jan Paweł II ukazując istotę posłannictwa nowego Świętego, dał najwłaściwszą odpowiedź, kim był Brat Albert. Oto jego słowa: "W niestrudzonej heroicznej posłudze na rzecz najbardziej upośledzonych i wydziedziczonych znalazł ostateczną drogę. Znalazł Chrystusa. Przyjął Jego jarzmo i brzemię. Nie był tylko miłosiernikiem. Stał się jednym z tych, którym służył. Ich bratem. Szary brat".

Dane biograficzne

Wspomnienie św. Brata AlbertaAdam Chmielowski, późniejszy Brat Albert, urodził się 20 sierpnia 1845 roku w Igołomi koło Krakowa jako pierworodny syn Wojciecha Chmielowskiego i Józefy z Borzysławskich. Miał troje rodzeństwa.

25 sierpnia 1853 roku umiera mu ojciec, a w 6 lat później, 28 sierpnia 1859 roku matka. W roku 1855 Adam uczęszcza do szkoły kadetów w Petersburgu, a następnie w Warszawie do gimnazjum im. Pankiewicza. W latach 1861-1863 studiuje w Instytucie Rolniczo-Leśnym w Puławach, gdzie zastaje go wybuch powstania styczniowego. Jako ochotnik przyłącza się do powstania i w bitwie pod Mełchowem, 30 września 1863 roku zostaje ranny, skutkiem czego następuje amputacja lewej nogi poniżej kolana. Odtąd nosi protezę.

Po nieudanym powstaniu, w latach 1869-1874 studiuje w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium i oddaje się twórczości malarskiej.

24 września 1880 roku wstępuje do zakonu 00. Jezuitów w Starej Wsi, by uświęcić się i, jak pisze: "święte rzeczy malować". Wkrótce jednak opuszcza nowicjat i wiąże się z tercjarstwem III Zakonu św. Franciszka z Asyżu. Apostołuje na Podolu.

W Krakowie styka się ze skrajną nędzą fizyczną i moralną i rozpoznaje swoje powołanie: oddanie się na służbę najbiedniejszym i opuszczonym nędzarzom. Dostrzega w nich cierpiące i znieważone oblicze Chrystusa Ecce Homo, któremu pragnie służyć. Staje się jednym z nędzarzy. .,Co im dam, jeśli nie siebie?" - pisze.

Za zgodą biskupa Albina Dunajewskiego, późniejszego kardynała, 25 sierpnia 1887 roku w kaplicy Loretańskiej w kościele Ojców Kapucynów w Krakowie przywdziewa szary zgrzebny habit III Zakonu św. Franciszka i przyjmuje nowe imię: Brat Albert. Staje się ojcem, opiekunem i bratem najbiedniejszych. Dla nich zakłada przytuliska.

W dniu 25 sierpnia 1888 roku na ręce biskupa Dunajewskiego składa śluby zakonne, dając początek Zgromadzeniu Braci Albertynów, a w trzy lata później , 15 stycznia 1891 roku zakłada Zgromadzenie Sióstr Albertynek. Obydwa Zgromadzenia służą najbiedniejszym.

Umiera 25 grudnia w samo Boże Narodzenie w przytulisku dla bezdomnych w Krakowie przy ul. Krakowskiej 43, w opinii świętości.

22 czerwca 1983 roku Ojciec Święty Jan Paweł II dokonuje w Krakowie beatyfikacji Brata Alberta, a w 6 lat potem, 12 listopada 1989 roku w Rzymie kanonizacji, ogłaszając go Świętym Kościoła Powszechnego.

Miłość ojczyzny u świętego Brata Alberta

Wspomnienie św. Brata AlbertaŻycie św. Brata Alberta przypadło na trudny okres niewoli. Urodzony w r. 1845 przeżywa czasy, kiedy ojczyzna była podzielona przez trzech zaborców. Chmielowski, wychowany w rdzennie patriotycznej rodzinie szlacheckiej, dotkliwie odczuwał pęta niewoli rosyjskiej.

W czasie wybuchu powstania 1863 roku, jako 17-letni student Instytutu Rolniczo-Leśnego w Puławach, zaciąga się ochotniczo w szeregi walczących o wolność. Walczył pod dowództwem Frankowskiego, potem Langiewicza, a w końcu Chmieleńskiego. Odznaczał się męstwem, odwagą i zapałem. Podczas tragicznej bitwy pod Mełchowem w pobliżu Kielc, granat strzaskał mu nogę. Wykazał wówczas niezwykły heroizm, poddając się amputacji w bardzo prymitywnych warunkach, bez znieczulenia. Podczas operacji zagryzał w ustach cygaro. Jako pamiątka po powstaniu, pozostał mu do końca życia kikut lewej nogi. Początkowo nosił wygodną protezę, która mu nie przeszkadzała nawet w wyczynach sportowych. Gdy jednak potem przywdzieje zgrzebny habit tercjarski, protezę zamieni na prostą żelazną sztabę, sprawiającą mu wiele cierpienia.

Po nieudanym powstaniu, Adam Chmielowski wraz z grupą kolegów powstańców przeżywa kilkuletni pobyt na emigracji.

Zastanawiając się nad przyczyną upadku ojczyzny, dochodzi do wniosku, że u jego źródeł leży prywata, chciwość, egoizm, brak jedności narodowej. Pisze znamienne słowa: "Tylko u stopni ołtarza można silnie związać łańcuch jedności narodowej i duchowego braterstwa, który rozrywa prywata i egoizm". To właśnie miłość do ojczyzny i troska o zdrowie moralne społeczeństwa przyczyni się do tego, że poświęci swój talent i całe życie służbie najbardziej wydziedziczonym i wykolejonym, by przez stwarzanie im ludzkich warunków i przez uczciwą pracę zarobkową ratować w nich godność ludzką i przywracać ich społeczeństwu.

Kochał ojczyznę do końca. Wierzył w jej powstanie. Krótko przed swoją śmiercią przepowiedział jej wolność, powtarzając dwukrotnie: "Polska będzie! Polska będzie!"Za ofiarną służbę ojczyźnie, Polska przyznała mu pośmiertnie "Wielką Wstęgę Orderu Odrodzenia Polski", a Kościół, poprzez kanonizację, postawił go w rzędzie Patronów Ojczyzny, jako przykład prawdziwie chrześcijańskiego patriotyzmu oraz jako Orędownika u Boga.

Artysta malarz

Adam Chmielowski posiadał nieprzeciętny talent i zamiłowanie do pędzla. Po upadku powstania styczniowego, w latach 1869-1874 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Tam zaprzyjaźnił się ze sztabem ówczesnych wybitnych malarzy polskich, do których należeli między innymi: Leon Wyczółkowski, Józef Chełmoński, Maksymilian Gierymski, Stanisław Witkiewicz, Józef Brandt, którzy wysoko oceniali malarstwo Adama Chmielowskiego. Był on jednym z prekursorów polskiego impresjonizmu, osadzającego wyrażalność obrazu na kolorycie.

W roku 1876 Chmielowski wydał niewielką rozprawę "O istocie sztuki", w której stwierdza, że "istotą sztuki jest dusza wyrażająca się w stylu". Malując, coraz częściej zadaje sobie pytanie: "Czy służąc sztuce, Bogu też służyć można?" Za przykładem włoskiego Fra Angelico, pragnie "sztukę, talent i myśli Bogu poświęcić i święte rzeczy malować". W tym celu wstępuje w r. 1880 do nowicjatu 00. Jezuitów w Starej Wsi. Inne jednak były zamiary Boże wobec Chmielowskiego. Trzeba było przejść przez próbę doświadczeń wewnętrznych, by odkryć właściwe swe powołanie.

Jako spuścizna jego twórczości malarskiej pozostało 61 obrazów olejnych, 22 akwarele i 15 szkiców rysunkowych. Spośród obrazów kilka jest o tematyce religijnej. Na szczególne wyróżnienie zasługuje obraz Ecce Homo, przedstawiający Chrystusa umęczonego, w cierniowej koronie, ze sceny u Piłata. Czerwona chlamida opada z ramion tak, że na ubiczowanej piersi Chrystusa zarysowuje się duże serce. Brat Albert kochał ten obraz i prawie się z nim nie rozstawał, choć jakoś nie mógł go dokończyć. W końcu, na usilną prośbę arcybiskupa Szeptyckiego, metropolity greckokatolickiego we Lwowie, podarował mu ten swój największy skarb.

Po śmierci arcybiskupa, obraz został zabrany do muzeum we Lwowie. W r. 1978 po bardzo usilnych staraniach i poszukiwaniach udało się siostrom albertynkom odzyskać obraz Ecce Homo. Obecnie znajduje się on w Krakowie w prezbiterium kościoła Ecce Homo, gdzie pod ołtarzem umieszczone są w trumnie relikwie św. Brata Alberta.

Jakkolwiek św. Brat Albert całe swe życie poświęcił służbie najbiedniejszym, artystą pozostał do końca. Jak pisze ks. biskup Stanisław Smoleński, "tworzył za łaską Bożą piękno dusz ludzkich nawet tam, gdzie się to po ludzku wydawało nieosiągalne".

W nędrzarzu dostrzegł Chrystusa

Na skutek trudnej sytuacji społeczno-ekonomicznej u schyłku XIX wieku, Kraków a także inne miasta Polski stawały się siedliskiem największej nędzy. Wzrastał problem bezrobocia, mnożyły się rzesze bezdomnych żyjących z żebraniny, kradzieży, często przymierających z głodu i z zimna. Szczególnym skupiskiem tej nędzy w Krakowie była dzielnica nad Wisłą zwana Kazimierz. Władze miasta były bezbronne wobec problemu nędzy. Jedyną formą pomocy były otwierane przez magistrat, zwłaszcza zimą, tak zwane ogrzewalnie miejskie. Była tam duża sala, pełna robactwa. Przez środek przechodziła rura od stojącego na zewnątrz pieca. Blisko 200 osób tłoczyło się w tym zaduchu. Na podłodze leżeli obok siebie ludzie różnego wieku i pokroju, a także małe niedorostki. Na ławach pod ścianą siedzieli opryszki i złodzieje. Kłótnie, przezwiska, jęki bezbronnych, były "chlebem" codziennym tych nędzarzy. Ogrzewalnia stawała się miejscem największego zła i grzechu.

Św. Brat Albert, jeszcze jako artysta malarz pilnie śledził tę groźną sytuację społeczną. Zdawał sobie sprawę, że żadna filantropia nie rozwiąże problemu. Kiedy raz, wiedziony wewnętrznym niepokojem o los biedaków zetknął się bezpośrednio z ogrzewalnią, doszedł do przekonania, że trzeba tam z nimi zamieszkać, stać się jednym z nich, by stworzyć im warunki godne ludzkiej egzystencji oraz atmosferę domu rodzinnego w oparciu o pełne zaufanie i afirmację każdego, i w ten sposób wyprowadzić ich z tej nędzy.

Wsłuchany w słowa Chrystusa w Ewangelii: "wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili", dotknął tajemnicy utożsamienia się Chrystusa z człowiekiem. W ludziach wydziedziczonych dostrzegł umęczone oblicze Chrystusa, który w nędzarzu dopomina się o pomoc, o wsparcie.,. Chrystus z namalowanego przez niego obrazu Ecce Homo zdawał się go pytać: Czy duszę dasz? Czy dasz siebie samego? Chmielowski stanął wobec pytania: "Czy Panu Jezusowi cierpiącemu za mnie mękę, mogę czego odmówić". Przestało się liczyć wszystko, co mogło obiecywać karierę i sławę. Zamieszkał w ogrzewalni stając się bratem nędzarzy. Duszę swą dał.

Dlatego w kościele Ecce Homo, ponad trumną z relikwiami św. Brata Alberta widnieje jego obraz. "To musi być razem - powiedział kardynał Franciszek Macharski, metropolita krakowski, gdy urządzano wnętrze sanktuarium - Brat Albert i jego obraz Ecce Homo".

Ojciec ubogich i założyciel zgromadzeń

Św. Brat Albert podjąwszy decyzję poświęcenia swego życia dla najbiedniejszych, nie chciał działać na własną rękę, ale pod patronatem Kościoła i za jego duchową aprobatą.

Aby upodobnić się do swych nędzarzy, przywdział szary zgrzebny habit św. Franciszka i przyjął nowe imię: Brat Albert. W dniu swoich obłóczyn napisał: "Umarł Adam Chmielowski a narodził się brat Albert". Zajął się całkowicie opieką nad bezdomnymi w ogrzewalni. W rok później złożył na ręce biskupa Dunajewskiego śluby zakonne, dając tym początek nowej rodzinie zakonnej w Kościele.

Nigdy jednak nie uważał się za założyciela albertyńskich zgromadzeń. "Ani mi na myśl nie przyszło - mawiał w późniejszych latach - by zakładać jakieś zgromadzenie zakonne. Ja o czym innym myślałem, gdy chodziło o ratunek ubogich, a tu Pan Bóg co innego zrządził. Ja nie będę ręki do tego przykładał, żeby nie popsuć dzieła Bożego". Wzbraniał się także przed napisaniem konstytucji zakonnych. Zalecał swym braciom i siostrom zachować Ewangelię i Przestrogi duchowe św. Jana od Krzyża.

Jako naczelną zasadę swych Zgromadzeń postawił radykalne ubóstwo, by sercem wolnym od posiadania i przywiązania do czegokolwiek, naśladować Chrystusa i uczestniczyć wJego wyniszczeniu, a przez prosty styl życia i ciężką pracę bardziej zbliżyć się i upodobnić do swych biedaków. Z ubóstwem wiązał Brat Albert wielką ufność i zawierzenie Bożej opatrzności. Druga cecha albertyńskich zgromadzeń to ofiarna, pełna miłości bezinteresownej służba ubogim. Wpajał braciom i siostrom to przekonanie, że służąc ubogim - służy samemu Panu Jezusowi. "Im więcej kto opuszczony - mawiał - z tym większą miłością służyć mu trzeba, bo samego Pana Jezusa w osobie tegoż zbolałego się ratuje". Zakładane przez siebie domy dla bezdomnych nazwał przytuliskami. Cechą ich było, że będący w potrzebie, każdy i o każdej porze znajdował w nich dach nad głową, odzież, pożywienie. Bracia czy też siostry mieszkali w przytuliskach pod jednym dachem z ubogimi, stanowiąc z nimi wspólnotę rodzinną.

Św. Brat Albert w służbie ubogim podkreślał zasadę powszechności, czyli obejmował opieką wszystkich znajdujących się w ostatecznej potrzebie, bez względu na narodowość, wyznanie czy pochodzenie, w każdym bowiem widział Chrystusa.

Obecnie, gdy otworzyły się te możliwości, zgromadzenia albertyńskie starają się wracać do tej formy posługi człowiekowi, obejmując opiekę nad bezdomnymi w przytuliskach.

Droga na ołtarze

Droga na ołtarze św. Brata Alberta trwała przez całe jego życie, pełne heroicznej miłości Boga i bliźnich.

Kiedy 25 grudnia 1916 roku umierał w przytulisku krakowskim, już wtedy powszechnie mówiono: "umarł święty". Podczas uroczystości pogrzebowych biskup Anatol Nowak wyraził się, że "należałoby się raczej modlić przez wstawiennictwo Brata Alberta, niż za niego". Tak też się stało.

Ponieważ rosła opinia świętości i fama łask otrzymywanych za przyczyną Brata Alberta, w r. 1934 rozpoczęto w Krakowie pod przewodnictwem księcia Adama Stefana Sapiehy proces informacyjny o życiu i cnotach Sługi Bożego. 31 maja 1949 roku szczątki Brata Alberta przeniesiono z cmentarza rakowickiego do przedsionka kościoła 00. Karmelitów Bosych przy ul. Rakowickiej 18. Sprawą procesu, szczególnie żywo, był zainteresowany i w nią zaangażowany arcybiskup krakowski kardynał Karol Wojtyła. 20 stycznia 1977 roku papież Paweł VI podpisał dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego. Niezwykłe uzdrowienie z nieuleczalnej choroby za przyczyną Sł. B. Brata Alberta, uznane przez Kongregację ds. Świętych za cudowne, przyczyniło się do uroczystej beatyfikacji, której dokonał na Błoniach Krakowskich Jan Paweł II 22 czerwca 1983 roku. Od chwili beatyfikacji kult bł. Brata Alberta wzmógł się niepomiernie. 30 czerwca 1985 roku, pod przewodnictwem metropolity krakowskiego ks. kardynała Franciszka Macharskiego, relikwie bł. Brata Alberta zostały wprowadzone uroczyście do nowo wybudowanego kościoła Ecce Homo przy ul. Woronicza 10.

W 6 lat od beatyfikacji, po stwierdzeniu przez Kościół nowego cudu zdziałanego za wstawiennictwem bł. Brata Alberta, Ojciec Święty Jan Paweł II dokonał w Rzymie w dniu 12 listopada 1989 roku uroczystej kanonizacji Brata Alberta, wpisując go do Katalogu Świętych Kościoła Powszechnego.

W czerwcu 1990 roku odbyła się w Krakowie na Rynku Głównym uroczystość dziękczynna za kanonizację z udziałem Episkopatu Polski oraz bardzo licznej rzeszy wiernych. Przybył święty Brat Albert w swoich relikwiach, niesionych na ramionach swych braci oraz przedstawicieli ziemi krakowskiej , by nawiedzić "swój " Rynek Krakowski, gdzie przed laty, utykając na swej sztucznej nodze kwestował na chleb dla najbiedniejszych.

Dziś jako Święty Kościoła Powszechnego oręduje za nami w niebie i uczy prawdziwej miłości Boga w bliźnich.

Aktualność posłannictwa świętego Brata Alberta

Ojciec Święty Jan Paweł II, podczas audiencji dla Polaków w dniu kanonizacji Brata Alberta, ukazał Świętego jako "apostoła swoich czasów", a potem postawił pytanie: "Czy także naszych? Co nam mówi jego wyniesienie na ołtarze dzisiaj?"

Problem nędzy materialnej, a bardziej jeszcze moralnej, choć w zmienionych uwarunkowaniach, jest dziś nie tylko aktualny, ale wprost przerażający. Co więcej, w zmaterializowanym i zlaicyzowanym świecie dostrzegamy kryzys poszanowania ludzkiej godności, i to jest chyba największą bolączką czasów współczesnych.

Święty Brat Albert postawił ewangeliczną zasadę, że "wielką rzeczą jest człowiek" i że "w człowieku wykolejonym trzeba ratować godność ludzką". W tym celu zaczynał od zaspokojenia pierwszych niezbędnych potrzeb ludzkich. Poprzez świadczenie miłosierdzia względem ciała, docierał do dusz ludzkich, podnosząc ich stan moralny.

Jan Paweł II poruszając problem odbudowy dobra wspólnego w ojczyźnie, przypomniał zasadę solidarności i współodpowiedzialności społecznej. I w tym miejscu ukazał św. Brata Alberta jako patrona naszych trudnych czasów, który swym przykładem uczy, że dobro wspólne jest owocem nie tylko sprawiedliwości, ale też miłości bezinteresownej względem bliźnich znajdujących się w potrzebie.

W swej sztuce "Brat naszego Boga", Karol Wojtyła nazwał to "rewolucją miłosierdzia", rewolucją, która wobec krzywd i niesprawiedliwości społecznej nie rodzi odwetu nienawiści i rozlewu krwi, ale "daje się kształtować miłości". Tak właśnie czynił w swym życiu św. Brat Albert i tego uczy nas dzisiaj, do tego zachęca.

Czasy współczesne wołają dziś o taką postawę, wołają o świadczenie miłosierdzia chrześcijańskiego zarówno indywidualnie, jak też zbiorowo. Dlatego Ojciec Święty swoje przesłanie kanonizacyjne do Polaków kończy życzeniem, by "Święty Brat Albert, który dla wszystkich był dobry jak chleb, dopomógł wszystkim Polakom do odzyskania wzajemnej dobroci i aby stał się żywym kamieniem w budowaniu (...) cywilizacji miłości na naszej ojczystej ziemi i wszędzie". I to właśnie jest posłannictwem świętego Brata Alberta na dziś.

Opracowanie na podstawie dostępnych źródeł: ks. Marcin Turowski



źródło: http://rozeslanie.pl/swieta-uroczystosc ... 17-czerwca

_________________
+ Z Bogiem i Maryją.


Góra   
  Zobacz profil Wyślij e-mail      
 
Admin_DDN
 Tytuł: Re: 17 czerwca - Św. Brata Alberta Chmielowskiego
PostNapisane: 17 cze 2013, o 10:39 
Offline
1000p
1000p
Postów: 6188
Skąd: Polska
Obrazek


Adam Chmielowski urodził się 20 sierpnia 1845 roku niedaleko Krakowa w zubożałej rodzinie ziemiańskiej. Mając 6 lat, podczas pielgrzymki został przez matkę poświęcony Bogu. Gdy miał 8 lat, zmarł mu ojciec, a sześć lat później – matka.

Adam najpierw kształcił się w szkole kadetów w Petersburgu, potem w warszawskim gimnazjum. Studiował w Puławach w Instytucie Rolniczo-Leśnym w latach 1861-1863. Wziął udział w powstaniu styczniowym. W bitwie pod Mełchowem, 30 września 1863 roku, został ciężko ranny i wzięty do niewoli rosyjskiej. Amputowano mu nogę – w bardzo trudnych warunkach, bez środków znieczulających. Mimo to zniósł to niezwykle mężnie. Gdy przebywał w więzieniu w Ołomuńcu, został dzięki interwencji rodziny zwolniony. Wyjechał następnie do Paryża, aby uniknąć represji władz carskich. Tam podjął studia malarskie. Później przebywał także w Belgii i Monachium – ukończył Akademię Sztuk Pięknych.

Wszędzie jednak, gdzie przebywał, odznaczał się postawą chrześcijańską, a będąc silną osobowością, miał ogromny wpływ na otoczenie. Do kraju powrócił po amnestii w 1874 roku. W swoim malarstwie dał wyraz poszukiwaniom nowego ideału życia. Do tej pory oparte ono było na motywach świeckich, a teraz zaczęło czerpać natchnienie z motywów religijnych. Obraz Ecce Homo to niewątpliwie owoc przeżycia tajemnicy bezgranicznej miłości Boga do człowieka. Adam Chmielowski został uznany za „polskiego Fra Angelico”. Na pewno wielki wpływ na niego miały rekolekcje u ojców jezuitów w Tarnopolu.

Mając 35 lat, Adam Chmielowski wstąpił do nowicjatu jezuitów w Starej Wsi. Nowicjat opuścił po sześciu miesiącach w stanie silnej depresji. Dwa lata leczył się niedaleko Lwowa w zakładzie dla nerwowo chorych. Do równowagi psychicznej powrócił dzięki atmosferze spokoju i miłości, gdy przebywał u swojego brata w Podolu. Po tym, jak zafascynowała go duchowość św. Franciszka z Asyżu, wstąpił do tercjarzy i chciał swoją działalność tercjarską upowszechnić wśród tamtejszych chłopów. Ukaz carski zmusił go jednak do opuszczenia Podola.

W 1884 roku znalazł się w krakowskim klasztorze kapucynów. Pieniędzmi, które zdobywał, sprzedając swoje obrazy, wspomagał najbiedniejszych. W swojej pracowni zajmował się nędzarzami i bezdomnymi. Poznał warunki życia, jakie panowały w tzw. ogrzewalniach miejskich Krakowa. Wtedy to po raz kolejny, z miłości do Boga i ludzi, Adam Chmielowski zrezygnował z kariery i objął zarząd takiej ogrzewalni. Mieszkał wśród biedoty, by pomagać im w podnoszeniu się z nędzy moralnej i materialnej.

25 sierpnia 1887 roku Adam Chmielowski przywdział habit tercjarski, przyjmując imię brat Albert. Rok później w tym samym dniu złożył śluby tercjarza. Ten dzień to także początek działalności tzw. albertynów, czyli Zgromadzenia Braci III Zakonu św. Franciszka Posługujących Ubogim. Albertyni przejęli od miasta opiekę nad ogrzewalnią dla mężczyzn, a później także nad ogrzewalnią dla kobiet. Grupa kobiet, które pomagały w tym bratu Albertowi, stała się zalążkiem albertynek.

W tych ośrodkach pomoc materialną i moralną mógł uzyskać każdy, bez względu na wyznanie czy narodowość. Potrzebującym stwarzano możliwość pracy i samodzielnego utrzymywania się. A jeżeli chodzi o kandydatów do zgromadzeń albertynów, to formacja była niezwykle surowa. Organizowano ją w domach pustelniczych. Chodziło o to, by jednostki najsłabsze odpowiednio wcześnie rezygnowały, do pracy bowiem potrzebne były osoby zahartowane tak fizycznie, jak moralnie.

Brat Albert był pokutnikiem i bardzo rozmodlonym człowiekiem. Dzielił los z najuboższymi, chcąc przywrócić im godność. Zakładał przytuliska, sierocińce, domy starców i nieuleczalnie chorych czy tzw. kuchnie ludowe. Na swoim przykładzie uczył współbraci i współsiostry, że trzeba być „dobrym jak chleb”. Zalecał życie w skrajnym ubóstwie, w którym sam żył. Wyniszczony chorobą i trudnym życiem w przytułku zmarł w opinii świętości 25 grudnia 1916 roku w Krakowie. Został beatyfikowany 22 czerwca 1983 roku przez Jana Pawła II, a kanonizowany 12 listopada 1989 roku. Jest patronem albertynek i albertynów, a także plastyków.

Modlitwa:
Boże bogaty w miłosierdzie, Ty natchnąłeś św. Brata Alberta, aby dostrzegł w najbardziej ubogich i opuszczonych znieważone oblicze Twojego Syna. Spraw łaskawie, abyśmy spełniając dzieła miłosierdzia, za jego przykładem umieli być braćmi wszystkich potrzebujących. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen (za: http://www.albertyni.opoka.org.pl/bralbert2.html).

oprac. Tomasz Powyszyński

Źródła:


http://www.brewiarz.pl/czytelnia/swieci/06-17a.php3

http://www.albertyni.opoka.org.pl

http://dziennikparafialny.pl/2013/wspom ... lowskiego/

_________________
+ Z Bogiem i Maryją.


Góra   
  Zobacz profil Wyślij e-mail      
 
Admin_DDN
 Tytuł: Re: 17 czerwca - Św. Brata Alberta Chmielowskiego
PostNapisane: 17 cze 2013, o 10:40 
Offline
1000p
1000p
Postów: 6188
Skąd: Polska
Charyzmat Zgromadzenia Braci Albertynów

Posługa braci ma na celu "ratunek natychmiastowy" każdego ubogiego w jego podstawowych potrzebach, a w dalszym celu poprawę stanu materialnego i moralnego najniższego proletariatu. Przytuliska mają być domami miłosierdzia: "chwilowego schronienia, stałego przytułku i pracy dla włóczęgów, próżniaków żebrających i wyrobników bez zajęcia w stałym dążeniu do ich uspołecznienia i umoralnienia".


Obrazek



W praktyce życia św. Brata Alberta posługa ta przechodziła różne fazy prób wobec różnych potrzeb społecznych. Ogarniała ona szpitale zakaźne, opuszczone dzieci, szła ku masom pracującym, by "ramię w ramię z robotnikami w halach fabrycznych, na roli, przy budowie dróg wypełnić przedział między klasztorem a światem, zbliżyć habit do bluzy robotniczej", poznać poszczególne potrzeby mas poprzez bezpośrednią styczność z nimi, a nadto by wpływać na nich. Wysyłał też swoich braci do unitów wspomagając jezuitów w ich misjach prowadzonych na Podlasiu.

Posługa dla Ubogich
Posługa przy wydawaniu posiłków Ubogim w Kuchni w Krakowie.

W zamiarach swoich pragnął Brat Albert, aby bracia trwali w gotowości niesienia pomocy w miejscach szczególnie dużego przepływu i skupienia mas ludzkich. Ogólnie ujmując, tam, gdzie nieporadność nieprzystosowanych jest szczególnie narażona na rozluźnienie więzów społecznych, zagrożenie godności ludzkiej i utratę Boga. Po szeregu prób wobec skąpych sił, przytuliska stały się trwałym owocem jego wysiłków, a zarazem - obok pustelni - kolebką i miejscem tworzenia się duchowości albertyńskiej. Były to domy wspólnej pracy z ubogimi.

Duchowość świętego Brata Alberta, zakorzeniona w Ewangelii i społecznej nauce Kościoła streszcza się w miłości Chrystusa ofiarującego się za ludzi na krzyżu, dającego się im w Eucharystii jako pokarm, a także obecnego w każdym człowieku, zwłaszcza życiowo zaniedbanym, społecznie sponiewieranym, opuszczonym. W tych twarzach dopatrywał się podobieństwa do Chrystusowego znieważonego oblicza, z pragnieniem, by im bratnią posługą przywrócić wygląd godny Bożego pochodzenia i synostwa, być im pożytecznym, jak chleb pożywny, leżący dla wszystkich na stole.

MB Częstochowska
Pobożność maryjna
jest ważnym elementem
duchowości albertyńskiej.
Przy boku Chrystusa ma swe miejsce Matka Boża, przez świętego Założyciela określona jako "Fundatorka Zgromadzenia i jego Opiekunka", a także święci - "nici łączące nas z Bogiem" - zwłaszcza bliscy mu duchowo: Franciszek z Asyżu, Jan od Krzyża, Wincenty à Paulo. Duchowość swą bogacił Brat Albert do końca życia. Przekazał ją współbraciom niepisanym testamentem swego przykładu, podawanych na co dzień zasad życia i pracy, osobistych nota­tek, ewangeliczną formą organizowanych dzieł miłosierdzia.

Do pełni rzeczywistości albertyńskiej należą pustelnie. Wyrosły one z modlitwy i ofiary oraz ducha Założyciela. Święty Brat Albert mówił: Jeżeli domów pustelniczych zabraknie to nie można będzie nawet przytulisk dla ubogich urządzać, bo zabraknie wytrwałości, poświęcenia i sił do ich obsługi".

Testament

Dla miłości Boga powinni bracia iść zawsze tam, gdzie warunki najcięższe, gdzie człowiek opuszczony znajduje się w wielkiej potrzebie, a gdzie nikt inny nie usłuży. Mają to czynić z wiarą w człowieka, w dobro tkwiące głęboko w sercu każdego zagrożonego, które można wyzwolić dobrym słowem czy też miłosiernym znakiem, jaki stanowi choćby "miska strawy". Dostrzeżone przy tym znieważone Oblicze Chrystusa należy oczyścić czynnym miłosierdziem: uratować poprzez pracę i wspólnotę godność człowieka.

Zarówno pustelnie jak i przytuliska wyrosłe z ducha ofiary i modlitwy Założyciela mają być niejako domami rodzinnymi, pustelnie nadto miejscami odradzania ducha i ciała dla braci.

Najcenniejszym depozytem, pozostawionym naszym czasom przez św. Brata Alberta, jest to jego ufne, radosne w posłudze zawierzenie uprzedzającej Miłości i Opatrzności Bożej, pociągające za sobą dobroć osobistą karmioną Eucharystią i kontemplacją życia Chrystusowego, modlitwą przeradzającą się w posługę ofiarnego i czynnego miłosierdzia wobec ludzi zaniedbanych materialnie i moralnie; wszystko w atmosferze prostoty oraz ubóstwa życia osobistego i wspólnotowego.


źródło: http://www.albertyni.opoka.org.pl/charyzmat.html

_________________
+ Z Bogiem i Maryją.


Góra   
  Zobacz profil Wyślij e-mail      
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w temacie           [ Posty: 3 ] 

Strefa czasowa: UTC + 1


    |    Kto przegląda ten dział ?

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 0 gości


Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów

..
Skocz do:  


Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.
Czytając to Forum DDN, wyrażam swoją Miłość do Maryi i Jezusa Chrystusa, wierząc w Jego Wszechmoc i Miłosierdzie.

"Od Prawdy zależy przyszłość naszej Ojczyzny" - święty Jan Paweł II


Sanktuarium Matki Bożej Kębelskiej w Wąwolnicy Jezu Ufam Tobie!

+ Ewangelia na każdy dzień     + Pismo Święte     + Katechizm Kościoła Katolickiego     + Portal Radio Maryja     + Słuchaj Radia Maryja, przez internet   
Użytkowanie witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies. Polityka cookies.